Gücün Gölgesi

Bir insanı tanımak için ona uzun süre bakmak gerekir derler.
Ben buna küçük bir ekleme yapmak isterim:
Bir insanı gerçekten tanımak istiyorsanız ona biraz güç verin.
Bu yalnızca siyasetçiler için geçerli değildir. Bir dernekte, bir şirkette, bir sendikada, bir apartman yönetiminde bile aynı gerçeği görebiliriz.
Güç, insanın içindeki iyiyi de kötüyü de büyütür.
Cumhuriyet tarihi boyunca birçok lider gördük. Kimi büyük umutlarla geldi, kimi büyük alkışlarla uğurlandı. Kimi yıllarca iktidarda kaldı, kimi kısa sürede unutuldu.
Bugün isimlerini saymaya kalksak uzun bir liste çıkar.
Ama dikkat çekici olan, isimlerin değil hikâyelerin birbirine benzemesidir.
İktidara gelen herkes başlangıçta halkın sesini daha fazla duyacağını söyler. Daha adil olacağını, daha özgür bir ülke kuracağını anlatır.
Ne var ki zaman geçtikçe başka bir süreç başlar.
Eleştiriler rahatsız etmeye başlar.
Farklı sesler gürültü gibi duyulur.
Muhalefet düşman, gazeteciler sorun, itiraz edenler engel olarak görülmeye başlanır.
Oysa demokrasinin gerçek gücü alkışta değil, itirazdadır.
Bir ülke kendisini öven insanlar kadar değil, kendisini eleştiren insanlara gösterdiği tahammül kadar güçlüdür.
Tarih bunun örnekleriyle doludur.
Bir zamanlar yenilmez görülen liderler... Vazgeçilmez olduğu söylenen partiler... Sonsuza kadar süreceği düşünülen dönemler...
Bugün tarih kitaplarının birkaç sayfasına sığmış durumda.
Çünkü zamanın önünde hiçbir siyasi güç kalıcı değildir.
Kalıcı olan; kurulan adalet duygusu, bırakılan özgürlük alanı ve insanların hafızasında kalan izdir.
Belki de bu nedenle siyasetçilerin önündeki en önemli soru şudur:
"Ne kadar güçlü oldum?" değil,
"Gücüm varken ne kadar adil kalabildim?"
Çünkü makamlar geçicidir.
İnsanların hafızası ise sanıldığından çok daha uzun ömürlüdür.
Süleyman H. Sezen 
Mersin/Mayıs 2026